جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را----- نجستم زندگانـــی را و گم کـردم جوانی را

در حقیقت شیرین نیستم اما شیرین می زنم یعنی به ظاهر شیرین و دلپذیر و با طراوت هستم.زیرا برای دلـربایی این کـار لازم

است به خاطر همین موضوع خداوند به من پیام داد که: ای دنیا!برای مومن من تلخ شو تا به تو دلبسته نگردد. البته دیگران

هم ازشیرینی من لذت دائمی نمی برند بلکه پی در پی به اندوه گرفتار مـی شوند وشیرینی همــراه با اندوه را تجربه می کنند-

گرچه سعی دارند اندوه گرفتاری خود را مخفی نگهدارند.در هر صورت ظاهر من شیرین و باطنم بسیار تلخ و پر از اندوه وبلا و

گرفتاری است که نصیب همه انسانها می شود ولی هرکس یک جوری با ان برخورد می کند.

اصولا « من » و « شیطان » و « هوای نفس یا شیطان » یک مثلث گمراه کننده ای  را تشکیل داده ایم.  نفس هر  انسانی  اگــر

 « هوای و هوس » نگیرد گمرا نمی کند.من هم اگر کسی به عبرت هایم نظر کند راه صحیح رابه او نشان خواهم داد اما

شیطان از اول تا آخر کارش گمراه کردن است وخوب در ان راه ندارد.

شیوه کارگاهی اینگونه است که من« جلوه گری » می کنم وزیبایی خودم را به رخ مردم میکشم. این جلوه گری دادرلذت هایی

 مانند: خوردنیها-نوشیدنیها-پوشیدنیها-آمیزشها-سوار شدنی ها-بوییدنی ها-شنیدنیها و گفتنی ها بوجود می آورم.

آنگاه نوبت هوای نفس است که مردم را به طرف من بکشاند و علاقمند سازد و به اصطلاح در او « میلم » ایجاد کند

 و شیطان هم ازبیرون بایک حالت خیر خواهی شما را به طرف این میل دعوت می کند و زینت مرا گوش زد می کند. در حقیت

 تلاش شیطان وهوای نفس برای این است که شماهارا به من سرگرم کند و هرکس به من مشغول شود شک کنید که از یاد

 خدا غافل می شود واین هم ماموریت اصلی ماست که باعنوان « گمراهی » که از ان یاد شد. از این  گذشته وقتی کسی به

طور کامل گرفتار من شد - شیطانی بر او مسلط شده و  برای همیشه همنشین او می شود. گویی که مشاور او شده است.

                             یار قـاصدی

سن یاریمین قاصیدی سن              اگـلش  سـنه  چــاى دئمــیشم

 خیالینى گونـدره‌یب دیــــــر             بس کى من آخ- واى دئمیشم

 آخ! گئجه‌لر یاتـمامیشــــام              مـن سنـه لاى -  لاى دئمیشم

 سن یاتــالى، من گـؤزومـه             اولـدوزلاری  سـای  دئـمـیشم

 هر کس سنه اولـــدوز دئیه             اؤزوم  ســنه   آى  دئـمـیشـم

 ســندن سونـــرا، حیاته من             شـیرین دیـسه ، زاى دئمیشم

 هر گوزه‌لــــدن بیرگول آلیب            سـن گــؤزه ‌لــه پـاى دئـمیشم

 سنین گـــون تک باتماغیوى            آی  بـاتـانـا   تــــای  دئمـیشـم

 ایـنـدى یـایـا قـیش دئییـــــرم            ســابـق قـیشـا  یـاى  دئـمیشم

 گــاه طویـووی یـاده  ســالیب            مـن ده لـى،ناى- نای  دئمیشم

 ســونـرا یئنـه  یـاسـه بـاتـیب            آغـلاری هـای هـاى دئـمـیشـم

 اتـــک دولــو  دریــا  کــیمى            گـؤز یـاشـیمـا، چـاى  دئمیشـم

 عمره سوره‌ن من قره گـون             آخ دئـمـیشـم ،  وای دئـمـیشـم

استاد شهریار

              

۱ـ الگوی پی گیری تغییرات از بالا

مطابق این الگو، تغییر ابعاد نامطلوب جامعه از طریق استقرار یک حکومت متمرکز، مقتدر و مدرن میسر است تا این حکومت بتواند با اجرای برنامه های اصلاحی به وسیله ی سازمان ها، مؤسساتِ اداری، خدماتی و امنیتی در جهت زدودن ابعاد نامطلوب جامعه گام بردارد. فقر، بی قانونی، بی سوادی، احساس عقب افتاده گی در دوران انقلاب مشروطه و تداوم ناامنی ها، گرسنه گی و بیماری های مسری، سرکشی های مستمر عشایر پس از پیروزی انقلابِ مشروطه همه گی ابعاد نامطلوبی بودند که نیروهای فکری و فعالان سیاسیِ خواهانِ ترقی را در آن زمان واداشت تا از ضرورت شکل گیری یک حکومت مقتدر، متمرکز، مدرن و اصلاح گر در ایران دفاع کنند. یکی از علل اضمحلالِ حکومت قاجار و تأسیس دولتِ رضا پهلوی (1304) در ایران (در کنار حمایت دولت انگلیس) را می توان فعالیتِ حامیانِ الگویِ تغییر از بالا ذکر کرد. از جمله مصادیق الهام بخشِ الگوی اول در دوران مدرن می توان تجربه ی کشورهایی چون آلمان در پایان قرن 19 (دوره ی بیسمارک) و ترکیه ی پس از جنگ جهانی اول (دوره ی آتاتورک) را ذکر کرد.

۲ـ الگوی ایجاد تغییرات از پایین یا تغییر انقلابی

در این الگو جهت گیری اصلی این است که مردم ناراضی را خارج از سازوکارهای قانونیِ موردتأیید حکومت بسیج کنند، تا با قدرت ناشی از بسیج میلیونی مردم، حکومت فاسد موجود واژگون شود. تا بدین ترتیب با استقرار حکومتِ برآمده از انقلاب، بتوان ابعاد نامطلوب جامعه را ریشه کن کرد. رواج همین الگوی تغییر اجتماعی در دهه ی پنجاه یکی از علل مهم شکل گیری انقلاب اسلامی (1357) محسوب می شود. آن زمان سعی بر آن بود که به وسیله ی نیروی مردمی انقلاب، استبداد سیاسی، وابسته گی و استثمار خارجی ایران، فساد اخلاقی ناشی از نفوذ امواج زنده گی غربی و نابرابری طبقاتی درمان شود. جنبش های مردمی در الجزایر و در آمریکای لاتین در دهه های 40 و 50 الهام بخش الگوی تغییرات اجتماعی از پایین بوده اند.

۳ـالگوی ایجاد تغییرات از وسط یا الگوی اصلاحی

در این الگو بر خلاف دو الگوی فوق جهت گیری به سمت استقرار دولت متمرکز و مقتدر و یا بسیج توده ای مردم برای سرنگونی حکومت نیست؛ بل که جهت گیری اصلی فعال کردن بخش میانی جامعه از طریق تقویت نهادهای مدنی، اصناف، گروه های خودیاری، رسانه های مستقل و احزاب رقابتی است تا بخش میانی بتواند در دوره های انتخاباتی با بحث درباره ی ابعاد نامطلوب جامعه بر افکارعمومی اثر گذاشته و از این طریق با حضور و رأی آگاهانه ی شهروندان بتواند با انتخاب نمایندگان اصلاح طلب، مجلس و دولتی پاسخ گو شکل دهند. چنین دولتی می تواند ابعاد نامطلوب جامعه را از طریق مجلس و دولت درمان کند. مطابق این الگو اگر منتخبان مردم پس از یک دوره در برنامه های خود موفق نبودند باید در انتخاباتی دیگر جای خود را به رقبای شان دهند. پیش از دوم خرداد 76 ایده های تقویت جامعه مدنی، رسانه های مستقل، احزاب رقابتی و دولت پاسخ گو چنان رونق داشت که برخلاف انتظار همه ی مقامات رسمی، آن کاندیدایی (محمد خاتمی) در انتخابات رأی استثنایی آورد که ایده های مذکور را شعار انتخاباتی خود کرده بود. لذا انتظار این بود که از این طریق بتوان انسداد سیاسی، عدم پاسخ گویی نهادهای حکومتی، ضعف در احقاق حقوق فردی شهروندان، تبعیض های اقتصادی و فرهنگی، نابه سامانی های اجتماعی و اجبار جوانان به اجرای یک سبک زنده گی خاص از بالا را به عنوان ابعاد نامطلوب اجتماعی درمان کرد. تجربه ی سوسیال دموکرات های اروپایی خصوصاً پس از جنگ جهانی دوم، الهام بخش الگوی سوم تغییرات اجتماعی بود.

۴ـ الگوی اصلاح طلبی سه جانبه

در این الگو، که تجربه ای فراتر از الگوی سوم است، از ابعاد نامطلوب جامعه تصوری عمیق تر و سیال تر وجود دارد. قایلین به این الگو بر این باورند که سازوکار جوامع مدرن کنونی (از جمله ایران) به گونه ای است که در کنار توانایی هایی که به وجود می آورد دایماً بحران و ابعاد نامطلوب نیز تولید می کند. ظریف این که این ابعاد نامطلوب جامعه ابعادی پیچیده، متکثر و دایم تولیدشونده است. در الگوی اصلاح طلبی سه جانبه برخلاف سه الگوی اول، دوم و سوم که جهت گیری اصلی آن ها یک طرفه بود و بر دولت مقتدر اصلاح طلب، یا دولت برآمده از انقلاب و یا تقویت بخش میانی جامعه تأکید داشتند، برای درمان هر یک از ابعاد نامطلوب جامعه بر جهت گیری سه طرفه و لزوم هم کاری سه جانبه ی نمایندگان دولت، نهادهای میانی و شهروندان درگیر (یعنی شهروندانی که از تبعیضی خاص رنج می برند) تأکید می شود.

در توضیح الگوی مذکور باید به چهار نکته توجه داشت: ==> توضیح در ادامه مطلب

به مفهوم کلی آزادی و رهائی از ترس و خطر و احساس ایمنی از هرگونه تهدید، یکی از نیازهای اولیه و اساسی انسان ها از آغاز زندگی اجتماعی بوده است. ایده «امنیت انسانی» که در آن آحاد جامعه بشری، حریم خویش را از هرگونه تعرض و تهدیدی، آزاد، رها و ایمن حس کنند؛ آرمان والائی است که انسان ها همواره در انتظار نیل به آن هستند، به طوری که از منظر امام علی (ع) امنیت به مثابه گوارا ترین نعمت، مایه رفاه زندگی و یکی از اهداف ذاتی و ماموریت های اساسی حکومت اسلامی می باشد. از دیر باز، مفهوم امنیت به معنای اعم و از جنگ جهانی دوم به این طرف، مفهوم امنیت ملی به معنای اخص، به عنوان یکی از مفاهیم اساسی و بنیادی مورد بحث و کنکاش اندیشمندان اجتماعی و محققان علوم اجتماعی و سیاسی و به مثابه ابزار سیاسی در دست نخبگان سیاسی و نظامی دولت ها قرار داشته است. هر چند مفهوم امنیت مانند سایر مفاهیم اساسی و رایج در علوم انسانی نظیر صلح، عدالت و آزادی در معرض تفسیرها و تعبیرهای گوناگون بوده است، مع الوصف در مقایسه با مفاهیم دیگر، دارای ادبیاتی فقیر و عقب افتاده و مفهومی نحیف و لاغر است و فاقد معنای روشن، واضح و مورد اجماع همگان می باشد، به طوری که بوزان امنیت را مفهومی توسعه نیافته می داند که «دچار طاعون ابهام است». بقیه در ادامه مطلب...